Onze Reina Spier ( VVD Gemeenteraadslid 1990-2002) is hemelwaarts gegaan en op Goede Vrijdag in de intieme kring van haar (klein)kinderen begraven .Zij leefde al 5 jaar in blessuretijd , tot het laatste moment de regie des levens in eigen hand houdend .
Zij was als 50 plusser een zij-instromer in de politiek en moest als jurist overtuigd worden deze overstap te wagen. Doorslaggevend was voor haar dat zij zich senang voelde bij de sociaal-liberale reputatie van de Amsterdamse VVD en haar geliefde stadsdeel Zuid een herkenbaar gemeenteraadslid extra zou krijgen. Dat ook nog haar favoriete portefeuilles Onderwijs en Kunst-Cultuur vacant waren, maakte haar dubbel gemotiveerd. Het ging haar om de inhoud en zij kon het politieke spel met publiciteit volgaarne aan anderen laten .
Als zij soms het kaas van het politieke brood liet eten of anderen met de eer gingen strijken of zij even haar zegeningen niet wist te tellen, kon ik haar laten glimlachen door het Amsterdamse gezegde “met bescheidenheid moet je naar de dokter” en daarna kon zij weer een tijdje charmant van zich afbijten.
Zij was in every inch a Lady , met hart voor haar geboortestad en welgemeend beschikbaar voor de brede diversiteit van bevolkingsgroepen. De mens stond bij haar centraal en voorop , Reina was een mensenmens en liet zich de geuzennaam “ moeder van de fraktie ”heerlijk aanleunen, zonder zelf maternalistisch te worden.
Zij stond op de bres voor “fatsoenlijk” onderwijs, je verantwoord gedragen en respect voor de leerkrachten, hameren op essentiele zaken als foutloos leren schrijven en rekenen, haar raadsnota “wat Hansje niet leert, zal Hansje niet weten “sprak boekdelen, naar school gaan was voor haar geen vrijetijdsbesteding, maar het boeken van resultaat.
Voor de kunst en cultuursector was zij een omnivoor, het pluriforme bestaansrecht van de kleine gezelschappen tot de grote podia, van festivals tot musea. Overal gaf Reina stijlvol acte de presence en wist coalities te smeden door dossiers boven de partijpolitiek te verheffen en daardoor draagvlak te realiseren.
Bij haar vertrek uit de gemeenteraad wilden wij haar de eretitel “VVD Kunstpaus “verlenen, maar in 2002 was dat nog geen genderneutrale titel, maar anno nu en postuum verdient Reina dit predikaat alsnog .
Slechts een keer hebben we haar voor belangenverstrengeling moeten behoeden, toen het De Mirandabad dreigde te verdwijnen waar zij frequent haar openlucht baantjes trok. Zij had moeite haar publieke opinie te beteugelen, maar was opgelucht dat haar fraktie kans zag in alle “ objectiviteit “ een reddende engel te worden.
Weinigen wisten dat voor Reina , als jurist, het ultieme hoogtepunt werd toen wij voor haar het prestigieuse voorzitterschap Commissie Algemene Bestuurlijke Juridische Zaken in de wacht sleepten. Zij deed dit met verve , scherp op de inhoud en de procedure de hamer hanterend en daardoor werd zij voor burgemeesters en ambtenaren een daadwerkelijke beschermengel bij de waan van de dag .
Met name vandaag de dag zou je iedere politieke partij, iedere burgemeester en iedere fraktievoorzitter weer een Reina Spier gunnen. Naar binnen konstruktief kritisch, naar buiten loyaal en eensgezind. Tot haar laatste moment maakte zij zich druk over het wel en wee van onze Hoofdstad en de landelijke politiek. Always clear , never loud.

In blijvende herinnering zijn wij erkentelijk voor wat Reina, alias ons Spiertje, betekend heeft voor de stad Amsterdam en het hoofdstedelijk liberalisme.

Namens allen, dus velen, die haar dierbaar en dankbaar zijn

Ferry Houterman, ex vvd gemeenteraadslid/fraktievoorzitter

Begin januari van dit jaar overleed Hijn Bijnen. Hij was lid van de Amsterdamse gemeenteraad voor de Kabouters in de periode 1971-1973, vanaf 1993 woonde hij in Suriname.

Simen de Jong schreef een I.M.

In de tijd dat ik met hem samenwerkte/-speelde, begin jaren zeventig, verkeerden we in een roes van optimisme, speels maar nooit zonder een serieuze ondertoon.

Hijn was voor mij een trouw baken in de vaak tumultueuze sfeer van aksie alom, en aanhoudende beweging van idealen met vergezichten in het onvoorstelbare. Hij bracht hierin nuchterheid en praktische actie was m.i. zijn leidraad. Dat wat rondom gebeurde aanschouwde hij met reflectie en hij verstond de kunst om zijn kritiek warm te verpakken, innemend en konsekwent. In de gemeenteraad leerde ik dat afspraken met derden in de praktijk flinterdun bleken maar op Hijn kon je bouwen. Dit bleek ook uit zijn aanhoudende betrokkenheid met allerlei ‘akties’ zoals die in de Nieuwmarktbuurt (waar hij dichtbij op een woonboot huisde, o.a. tijdelijk met Kabouter en nu fotograaf Roel Burgler).

Coen Tasman heeft uitgebreid verslag gedaan van de Kabouterbeweging in zijn boek Louter Kabouter. Hierin zien we Hijn beschreven m.b.t. ettelijke stellingnames. Zo was hij het eerste soldatenlid van de Bond voor Dienstweigeraars (Witte BVD) en een van de oprichters van de Volksuniversiteit voor Sabotage. Ook werd hij coördinator van het Volksdepartement voor Behoeftenbevrediging.

In het interview van Coen Tasman met Hijn op 7 december 1980 staat een mooi en Hijn typerende anecdote:

“Hijn herinnert zich de 9e Interdeparlementaire Raadsvergadering van
juni 1970, waar Roel van Duijn meedeelde dat de kabouters waarschijnlijk
3 zetels zouden behalen en dat zij daarmee een kans maakten op een
wethouderszetel. Hijn zei toen tegen Roel: “Als jij wethouder wordt, dan
lopen wij binnen drie maanden tegen jou te demonstreren.” Hijn heeft op
3 juni 1970 dan ook niet op Kabouter gestemd, maar op de PSP.”

Droevig nieuws, onze ere-voorzitter Dick Ernst Claassen, is overleden. Jan van Duijn sprak tijdens zijn uitvaart. Je leest hier zijn In Memorian voor Dick Ernst.

In Memoriam door Jan van Duijn 11 september 2020

Geachte aanwezigen, Beste Mensen,
Graag wil ik allereerst en alsnog mijn condoleances uitspreken aan de directe
familieleden van Dick Ernst, maar ook aan al zijn vrienden hier bijeen.
Toen Martine mij na zijn overlijden vroeg of ik deze middag een bijdrage wilde leveren door enkele van mijn herinneringen met u te delen, was mijn antwoord volmondig: Ja, Graag zelfs. Want Dick Ernst verdient het dat zijn vele verdiensten voor zijn medemens en voor Amsterdam verteld en herinnerd blijven worden.
Martine vroeg mij om vooral aandacht te besteden aan de Gemeente
Amsterdam en aan de Haven. Dat zal ik doen, maar mijn verhaal is breder,
omdat ik Dick Ernst in een tiental gremia heb meegemaakt en wij veel
gezamenlijke geschiedenis en affiniteit met elkaar hebben. Beiden zijn wij geboren en getogen Amsterdammer, waren eindredacteur van de schoolkrant, studeerden Rechten aan de Universiteit van Amsterdam, waren maatschappelijk betrokken en in politiek geïnteresseerd én zijn min of meer in dezelfde buurt opgegroeid.
In 1974 werd Dick Ernst als Gemeenteraadslid voor de VVD benoemd. Ikzelf (bijna 10 jaar jonger zijnde) was toen vooral nog buitenparlementair en in het actiewezen actief met o.a. gastarbeiders vanuit de Hervormde Jeugdraad aan de Prins Hendriklaan.
Als Gemeenteraadslid zette Dick Ernst zich 8 jaar lang vooral in om de relatie tussen de Gemeente Amsterdam en het Bedrijfsleven te verbeteren. Met zijn charme maakte hij veel vrienden. Zo ook met de P.v.d.A. Burgermeester Wim Polak en diens vrouw Jo Polak-van ’t Kruijs. De beeltenis van Wim door Martha Röling gemaakt hing op zijn kamer als zijnde een familielid. Toen ik in 1984 zelf in de Gemeenteraad werd benoemd ging ik mij ook voor die relatie inzetten.
Dick Ernst was toen geen Raadslid meer, maar toen ik in 1986 Enneus Heerma opvolgde als CDA Wethouder Economische Zaken en Haven kruisten onze wegen zich volop. Wij leerden elkaar redelijk intensief kennen, vooral tijdens de gezamenlijke buitenlandse reizen. Dick Ernst hield van reizen.
Dick Ernst was inmiddels directeur bij de Scheepvaart Vereniging Noord en bij het Havengebouw. Bij de S.V.N. heeft hij 27 jaar met veel enthousiasme gewerkt, waarvan 16 jaar als directeur. Het Havengebouw naast het C.S uit 1957 (ontworpen door Dudok) was één van de eerste P.P.S.’- en: Publiek- Private Samenwerkingen in Nederland. De Wethouder E.Z./Haven was er qualitate qua Commissaris, zoals die dat ook was bij o.a. bij Schiphol, enkele havenbedrijven en Sail Amsterdam. In die verbanden kwamen wij elkaar veelvuldig tegen. Daar werden toen ook de substantiële renovatievoorstellen van D.E. voor het Havengebouw goedgekeurd, die hij vervolgens als directe opdrachtgever tot ieders tevredenheid tot een goed einde heeft gebracht.
Dick Ernst participeerde in het Overleg Gemeente / Bedrijfsleven dat ik
voorzat en was nauw betrokken bij de totstandkoming van het Convenant
Amsterdam Noorzeekanaal Gebied, Amports en O.R.A.M. Hij vertegenwoordigde de werkgeversbelangen, maar vervulde ook een belangrijke brugfunctie tussen de Havenbaronnen en de vertegenwoordigers van de vakbonden. Hij zat integer in de wedstrijd met oog voor een gebalanceerde belangen afweging.
Havenbaronnen zoals bijvoorbeeld Hans Muller, eigenaar van V.C.K. en de
Cruise Terminal Amsterdam; Henk van Appeldoorn van de Hoogovens ( nu TATA-Steel )en Yke Vermeiden van Oil-tanking Amsterdam
Het waren roerige tijden: de havenactiviteiten aan de Oostkant van het C.S. moesten naar het Westelijk Havengebied verplaatst worden om ruimte te maken voor woningbouw. De Amsterdamse Noordzeekanaal Havens waren de 5-de in grootte van alle Europese havens met veel toegevoegde waarde en waren werelds grootste cacao haven. Zo was Ed van Thijn samen met ondergetekende als Wethouder Haven de delegatieleiders voor een AMPRO/AMPORTS handelsmissie naar de belangrijkste twee cacao herkomstlanden: Ghana en Ivoorkust. Mede organisator Dick Ernst Claassen had geregeld dat de delegatie in Ivoorkust op zondag 24 Januari 1988 een bezoek konden brengen aan het privé strand van het Nedlloyd Resort. Ik zal die dag van mijn leven nooit vergeten. De Nederlandse deelnemers aan de DAKAR rally waren er ook. Ter plekke kon Ik ternauwernood één van de havenbaronnen van de verdrinkingsdood uit een mui in de zee redden. Het was dus een zeer enerverende dag geweest. ’s-Avonds aan het diner bij de Nederlandse
Ambassadeur kreeg ik het bericht dat mijn vader met hartklachten in het AMC was opgenomen. Toen ik hem aan de telefoon kreeg, blies hij zijn laatste adem uit. Dick Ernst was het die vaderlijke, troostende woorden sprak en ik moest halsoverkop naar Nederland terugvliegen.

Dick Ernst was het ook die zich inspande om het Beeld c.q. Fontein van
Aphrodite uit het Oosterdok te redden en een plek op de kop van het KNSM Eiland te geven. U kunt het ter plekke nog bewonderen.
Samen waren wij jarenlang bestuurslid bij o.a. Sail Amsterdam. Toentertijd
o.l.v. van Hans Verkoren R.v.B. van de ING en kerkrentmeester van de
Westerkerk waarvoor D.E. fondsen had geworven. Het waren mooie
momenten, zoals in 1990– toen ik samen met mijn gezin en D.E.- de tocht van IJmuiden naar Amsterdam op de V.O.C. – Replica “De Amsterdam” meemaakte.
“De Amsterdam” was toen net gereed gekomen als resultaat van één van de succesvolste E.Z. leer/werkplekken voor ambachtslieden. Het is nog steeds een van de kroonjuwelen van het Scheepvaart Museum en het bezoeken meer dan waard.
De lijst van bestuursfuncties die Dick Ernst vervult heeft is zeer lang. Martine noemde er al een aantal. Ik zal mij nu – vanwege de tijd en uw aandachtspanne – beperken tot enkele opmerkingen over “VORAM, De Amsterdamsche Kring en het Verzetsmuseum Amsterdam.
V.O.R.A.M staat voor de Vereniging van Oud-raadsleden en Collegeleden van Amsterdam. Zij komen jaarlijks enkele keren bij elkaar voor excursies en een bezoek aan de Ambtswoning van de Burgermeester. Dick Ernst was de initiatiefnemer van deze vereniging en werd mede daarom later tot haar Ere-Voorzitter benoemd. Tot zijn opname in het Verpleeghuis was hij één van de meest frequente bezoekers van deze bijeenkomsten. De hier aanwezigen Reina Spier en collega ex-wethouder Duco Stadig zijn daar ook lid van.
Dat gold ook voor de Amsterdamsche Kring , opgericht na de Tweede W.O., waarvan de leden maandelijks bij elkaar komen en/of op werkbezoek gaan. Het zijn typische netwerkbijeenkomst waar D.E. zijn hart kon ophalen en zijn verbindende kwaliteiten kon benutten. Hij en ook de hier aanwezige Anton Gerritsen stelden altijd wel een vraag om te laten weten dat zij er waren, maar ook om hun nieuwsgierigheid te bevredigen. Dick Ernst was vaak een initiatiefnemer, maar ook de doener om vervolgens mee te werken aan de praktische realisering van de plannen. Hij was veelzijdig, creatief en van alle markten thuis en een uitstekende Ambassadeur voor – en van de Stad Amsterdam.
Dick Ernst was vanaf de oprichting midden jaren 80 tot in 2000 bestuurslid van het Verzetsmuseum Amsterdam en werd daarna ( en is nog) lid van het Comité van Aanbeveling. Toentertijd van Rinus Haks Voorzitter en waren o.a. Joop en Catrien Wolff van de C.P.N. markante bestuursleden maar D.E. kon met iedereen door 1 deur. Later werd het voorzitterschap overgenomen door Eberhard van der Laan en was ik zelf vele jaren Vice – Voorzitter. Toen wij het V.M.A. verhuisden van de Synagoge in de Lekstraat naar Gebouw Plancius tegenover Artis, kon Dick Ernst daarin een substantiële bijdrage leveren en kon hij zijn talenten van fondswerver / relatiebeheerder weer optimaal benutten.
Het devies van mijn moeder waar ik mee groot gebracht ben : “Willen is
Kunnen”, was ook het levensmotto van Dick Ernst. Niet in problemen, maar in oplossingen denken. Waar een wil is, is een weg. Niet in Lasten, maar in Lusten denken, dán wordt je een gelukkig mens.
Last but not least: D.E. was ook een gelovig mens en leefde onder de genade. Hij geloofde in de God wiens naam is: “Ik zal er zijn” en die zegt:“Jij mag er zijn”
Wij konden daar tijdens mijn bezoeken aan Vreugdehof vrijelijk over praten. Hij heeft bijv. Mattheus 25 altijd serieus genomen: aandacht geven aan de Hongerigen en Dorstenden, aan de Vreemdeling en aan de Zieken, de Gevangenen en de Verdrukten. Hij geloofde in de Opstanding van Jezus en een leven na de dood en verwachtte Mimi weer te gaan ontmoeten. Laten wij daar met z’n allen troost uit putten.
Bedankt D.E. voor wat je voor de stad en voor je medemens, inclusief mijzelf heb mogen betekenen.
Rust in Vrede en laten wij met elkaar de herinnering aan hem levend houden.
Jan van Duijn.